Pożegnanie prof. Antoniego Guzika. Rodzina, przyjaciele i współpracownicy odprowadzili nestora opolskich naukowców na wieczny odpoczynek

Mateusz Majnusz
Mateusz Majnusz
Prof. Antoni Guzik zmarł 22 października 2021 r. Miał 96 lat.
Prof. Antoni Guzik zmarł 22 października 2021 r. Miał 96 lat. Mateusz Majnusz
Udostępnij:
Rodzina, przyjaciele, znajomi, przedstawiciele środowisk naukowych i wojskowych towarzyszyli w ostatniej drodze Antoniemu Guzikowi, byłemu zasłużonemu rektorowi Wyższej Szkoły Inżynierskiej. W czwartek, 28 października, został pochowany na cmentarzu parafii św. Jacka w Opolu - Kolonii Gosławickiej.

- Profesor Guzik był doskonałym dydaktykiem, autorytetem w dziedzinie termodynamiki i twórcą Wydziału Mechanicznego. Z jego publikacji do tej pory korzystają inżynierowie. Cała społeczność akademicka bardzo go szanowała. Kochał naszą opolską uczelnię i studentów. O profesorze można powiedzieć, że był osobą, która pomimo trudności, zawsze była wierna swoim wartościom oraz wartościom akademickim, jakimi są dążenie do prawdy, głoszenie jej, szacunek do innych, a przede wszystkim mówienie tego, co myślimy. Za to był prześladowany przez władze komunistyczne, ale nigdy się nie poddał. Dla profesora największą przyjemność sprawiał bezpośredni kontakt z drugim człowiekiem, dlatego tak dobrze się z nim współpracowało - mówił dr hab. inż. Marcin Lorenc, rektor Politechniki Opolskiej.

W podobnym tonie wypowiedział się także Antoni Duda, stryj prezenta RP oraz prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Opolu.

- Dla nas, członków KIK w Opolu, profesor Antoni Guzik był pierwszym, wieloletnim i oddanym prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej. Było to w czasach, gdy członkostwo w nim wymagało nie lada odwagi i poświęcenia. Do dzisiaj wspominam spotkania, które organizował, a na które zjeżdżały tłumy. Z wielką radością przyjęliśmy wiadomość o wyborze pana prof. Guzika na rektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej. Niestety nie dane mu było wykazać swoich wielkich umiejętności przywódczych i organizatorskich na tym stanowisku, ponieważ po 137 dniach pełnienia tej zaszczytnej funkcji, zmuszony został przez władze komunistyczne do dymisji – tłumaczył Antoni Duda.

Życiorys zmarłego prof. Antoniego Guzika

Śp. profesor Antoni Guzik urodził się 7 kwietnia 1925 r. w Izydorówce, w dawnym województwie stanisławowskim. Szkołę powszechną ukończył w Daszawie, w dawnym powiecie stryjeńskim, tam też do wybuchu wojny ukończył dwie klasy gimnazjum. Wojna przerwała naukę. Podczas sowieckiej i niemieckiej okupacji młody Antoni Guzik pracował jako robotnik w przemyśle gazowym.

W 1943 roku wstąpił do Armii Krajowej (ps. "Zięba"). Po wypędzeniu ze stron rodzinnych w 1945 roku wiąże swoje losy ze Śląskiem i osiada wraz z rodzicami w Gliwicach. Tutaj w 1947 roku zdaje maturę. W tymże roku podejmuje studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej kończąc je w 1952.

Jeszcze jako student został w 1950 roku zatrudniony w Katedrze Teorii Maszyn Cieplnych. Następnie przeszedł do Katedry Energetyki Cieplnej. Pod kierunkiem prof. Jana Szarguta napisał pracę doktorską obronioną przed Radą Wydziału Mechaniczno-Energetycznego w roku 1966.

Równolegle z pracą w politechnice pracował w Biurze Projektów Przemysłu Hutniczego „Biprohut”.

Z Opolem związał się w czasie funkcjonowania tu Punktu Konsultacyjnego Politechniki Śląskiej, a stałą pracę w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Opolu podjął w roku 1967.
Był jednym z pierwszych pracowników, a zarazem twórców Wydziału Mechanicznego. W roku 1968 został powołany na stanowisko docenta, był organizatorem i pierwszym kierownikiem Zakładu Termodynamiki, Technicznej i Energetyki Cieplnej, przekształconym w 1976 roku w Zakład Techniki Cieplnej i Aparatury Przemysłowej.
W latach 1971–1981 dziekan Wydziału Mechanicznego przekształconego w Instytut Budowy Maszyn.

W roku 1981, w pierwszych demokratycznych wyborach, olbrzymią większością głosów został wybrany rektorem WSI w Opolu. Funkcję tę pełnił przez 137 dni, następnie pod naciskiem ówczesnych władz politycznych musiał z niej ustąpić z powodu przynależności do „Solidarności” oraz Klubu Inteligencji Katolickiej w Opolu.

Był członkiem założycielem opolskiego KIK-u, jego prezesem w latach 1981 – 2002, zaś w roku 2002 otrzymał tytuł honorowego prezesa opolskiego Klubu Inteligencji Katolickiej.

W roku 1984 został zastępcą dyrektora Instytutu Budowy Maszyn, a po roku z tego stanowiska odwołany. Rada Wydziału Mechanicznego w roku 1990 ponownie powierzyła mu pełnienie funkcji dziekana, którą sprawował do przejścia na emeryturę w 1993 roku.

Zajęcia dydaktyczne prowadził na WSI i Politechnice Opolskiej aż do roku 2004.

Laureat wielu nagród, wyróżnień i odznaczeń. Otrzymał m.in.: Złoty Krzyż Zasługi w 1971, Medal Komisji Edukacji Narodowej w 1977, Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski w 1981, Zasłużony Obywatel Miasta Opola w 1993 oraz nadany mu w 1996 przez Ojca Świętego Krzyż Papieski „Pro Ecclesia et Pontifice”. Jest również Kawalerem Medalu Politechniki Opolskiej.

Zmarł 22 października 2021. Miał 96 lat.

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Mikołajów i Odessa bramą do Morza Czarnego

Wideo

Komentarze 1

Komentowanie zostało tymczasowo wyłączone.

Podaj powód zgłoszenia

Z
Zbyszek Dzięgielewski
,,następnie pod naciskiem ówczesnych władz politycznych musiał z niej ustąpić z powodu przynależności do „Solidarności” oraz Klubu Inteligencji Katolickiej w Opolu.''

A może warto przypomnieć nazwiska tych tajemniczych ,, ówczesnych władz politycznych'' i odebrać im niezasłużone tytuły ,,Zasłużonych Opolszczyźnie'' ?
Przejdź na stronę główną Nowa Trybuna Opolska
Dodaj ogłoszenie